Όταν ο ουρανός χορεύει...

Αυτό που συνέβη πριν από λίγο στο κέντρο της Αθήνας είναι ένα ανεξήγητο φαινόμενο που αμφιβάλλω για το αν ακόμη και οι επιστήμονες μπορούν να το εξηγήσουν...


Ήταν σαν ο ουρανός να χόρευε, κάνοντας το δικό του πάρτι, με τους δικούς του καλεσμένους (και έχοντας φυσικά όλους εμάς χεσμένους). Τα δε σύννεφα, ελάχιστη φαντασία χρειαζόταν, για να τα δεις ως νησιά να κολυμπάνε μέσα στο δικό τους μπλε.


Περπατούσα ανάμεσα στις πολυκατοικίες των Εξαρχείων όταν, από κάποια ελάχιστα κενά, είδα να ξεμυτίζει ένα υπέροχο πορτοκαλοκόκκινο. Άρχισα να τρέχω προς το σπίτι για να προλάβω να ανέβω στην ταράτσα να δω την πρώτη εκπληκτική δύση του 2012!

Φυσικά και οι φωτογραφίες (τουλάχιστον οι δικές μου) δεν μπορούν να απαθανατίσουν τα χρώματα και τη μαγεία. Παρουσιάζονται μόνο ως μάρτυρες του συμβάντος!


Ωραίος τρόπος να ξεκινά το Σαββατοκύριακό σου...

Η σιωπή του ξερόχορτου

Φανταστείτε μια πολιτεία στην οποία οι άνθρωποι:

• να έχουν το δικαίωμα όταν κάπου περιμένουν ή όταν βαδίζουν, να κάνουν ό,τι χειρονομίες και κινήσεις θέλουν, ακόμα και να προχωρούν με την όπισθεν.
• να χορεύουν δημοσίως κατά μόνας, ακούοντας μουσική στα αιθέρια κύματα ή μη ακούοντας
• να ξαπλώνουν όπου θέλουν
• να κυκλοφορούν με το βρακί τους χωρίς να ξενίζεται κανείς
• να έχουν το δικαίωμα να μιλούν αυτόβουλα όλοι σε όλους
• να μην υπάρχει όριο ασημαντότητος, ευτέλειας, χαζομάρας σ' αυτές τις εξομολογήσεις
• να αφήνονται ελεύθεροι οι ήχοι του σώματος. Ακόμα και όταν φλερτάρουν και χωρίς γι' αυτό να χάνουν τη θελκτικότητά τους
• να φεύγουν από γιορτές συναντήσεις όποια στιγμή θέλουν χωρίς να παρεξηγούνται
• να ακυρώνουν τα ραντεβού τους την ύστατη ώρα χωρίς να αιτιολογούν
• να μπορούν οι ενήλικες να τρώνε παιδικά ζυμαρικά: αστράκι, πεπονάκι, μαλλιά του αγγέλου, κρέμες αραβοσίτου
• να λένε πανεύκολα δεν ξέρω ή μπορεί και να μην είναι έτσι
• να αρνούνται να μιλήσουν αν δεν θέλουν και επίσης να λένε όχι, χωρίς να απολογούνται
• να εγκαταλείπουν σχέδια, αρχινισμένα ή μισοτελειωμένα πράγματα, χωρίς ενοχές. Ακόμα και έρωτες με ένα απλό δεν θέλω
• να μονολογούν στο δρόμο ή να τραγουδούν στεντορείως χωρίς να τους λοξοκοιτάζει κανείς
• να αποχωρούν από τη ζωή με τη βοήθεια της κοινότητος και οι απολύτως υγιείς αν το επιθυμούσαν
• να λένε πάντα νομίζω για οτιδήποτε, ακόμα και για την ανατολή του ηλίου
• να έχουν το δικαίωμα να παραλογίζονται
  
  Η σιωπή του ξερόχορτου, Σ.Δημητρίου εκδ. Πατάκη
  
  

Τώρα σκεφτείτε πόσους ανθρώπους γνωρίζετε που εφαρμόζουν στη ζωή τους έστω και ένα πράγμα από τα παραπάνω.

Αγάπησα αυτό το βιβλίο γιατί η θεωρία του μου θύμισε πάρα πολλά από όσα γίνονται πράξη στο "Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι". Και σας το συστήνω ανεπιφάλακτα. Κι αν δεν σας αρέσει να μου το πείτε για να σταματήσω να σας κάνω παρέα!!

Ένα βράδυ στο Βοτανικό

Η Μάρθα πάντα συνήθιζε να "συχνάζει" σε μέρη που θύμιζαν μια άλλη εποχή. Μιαν άλλη παλιότερη Αθήνα (βλ. Κρατήρας).
Κάπως έτσι ένιωθες και τις προάλλες φεύγοντας από την παρουσίαση του δίσκου "Η Μάρθα Φριντζήλα τραγουδά Θέμο Σκανδάμη", που έγινε στο Baumstrasse, στο Βοτανικό.

Το χαρούμενο φυστίκι

Το χαρούμενο φυστίκι, αν δεν το κάναμε χαρούμενο θα ήταν πολύ δυστυχισμένο.
Γιατί ήταν τόσο ερμητικά κλειστό που δεν θα κατέληγε ποτέ σε κάποιο στομάχι.
Η μοναδική ελπίδα για να καταλήξει φαγωμένο θα ήταν κάποιος να το συμπιέσει -σίγουρα με την βοήθεια κάποιου αντικειμένου- τόσο πολύ, που το κέλυφός του θα κατέληγε αναμφισβήτητα θρυμματισμένο στα σκουπίδια.

Εμείς (=εγώ + ο κούκος), αποφασίσαμε να μην το καταδικάσουμε σε αυτό το άδοξο τέλος. Και με 5 "πινελιές" το βαφτίσαμε "Το χαρούμενο φυστίκι" και το παραδώσαμε στην αθανασία.
Όλα αυτά έγιναν πριν πολύ πολύ καιρό...

Χτες, που αποφασίσαμε να τακτοποιήσουμε και να ξεσκονίσουμε τις βιβλιοθήκες (πράγμα το οποίο συμβαίνει ακόμη πιο σπάνια απ' ότι το να "βαφτίζουμε" φυστίκια) ανακαλύψαμε
"Το χαρούμενο φυστίκι στο Παρίσι". Το είχαμε παντελώς ξεχάσει ότι το είχαμε στείλει διακοπές εκεί πέρα εδώ και ένα χρόνο περίπου...

Ο αναμνηστικός πύργος του Άιφελ μπορεί να γίνει ΑΚΟΜΗ πιο κιτς. Στέκεται πάντω σε βάση με λαμπάκια τα οποία αναβοσβήνουν και εναλάσσονται χρωματικά από το πράσινο στο μπλε και από το μπλε στο κόκκινο. Ναι, I admit it. Τα λατρεύω αυτά τα κιτς αντικειμενάκια!

Υ.Γ. Τα βιβλία στο background της φωτογραφίας δεν είναι καθόλου τύχαια εκεί. Αυτά θέλουμε προωθήσουμε στην παρούσα φάση. =Ρ

Ο μισός βέσπα @ Hoxton

Δεν συνηθίζω να "ανεβάζω" δελτία τύπου.
Το βιβλίο όμως "Ο μισός βέσπα" είχε ξεκινήσει να κλέβει την παράσταση από πολύ νωρίς,
ήδη από το εξώφυλλό του (βλ. μπρος-πίσω).

Όταν δε, το είχα διαβάσει, για την ακρίβεια ρουφήξει, σε ένα καράβι με προορισμό την Κρήτη, με είχε ενθουσιάσει. Μία μίνι παρουσίαση του βιβλίου μπορείτε να βρείτε εδώ.

Χτες το βράδυ, λοιπόν, όταν έλαβα το Δελτίο Τύπου για την παρουσίαση του βιβλίου γέλασα και σκέφτηκα: "Αυτό είναι δελτίο τύπου. Ευχαριστιέσαι να το διαβάζεις. Όχι σαν όλες τις άλλες τυπικούρες που κυκλοφορούν". Αν βέβαια έχεις διαβάσει και το βιβλίο καταλαβαίνεις πολύ καλύτερα το πνεύμα και το χιούμορ του Δελτίου Τύπου.
Απολαύστε το και εσείς λοιπόν και τα λέμε τη Δευτέρα στο Hoxton (που αν ήξερε η Έσσλιν το ΠΟΣΟ ΔΕΝ παταω στο Γκάζι, θα καταλάβαινε ότι πολύ μεγάλη η χάρη της)!!

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011, στις 9 το βράδυ, στο μπαρ Hoxton (Βουτάδων 42, Γκάζι).

Γνωρίστε το βιβλίο ο μισός βέσπα, τη συγγραφέα Κατερίνα Έσσλιν, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γεννήθηκαν οι χαρακτήρες (και τη μουσική που ακούνε).

Τρυφερό και κυνικό ταυτόχρονα, ρομαντικό (αν το διαβάσεις Πέμπτη απόγευμα) και χυδαίο (αν το διαβάσεις Κυριακή πρωί), το βιβλίο αποτελείται από δεκαεννιά «μυθιστορήματα του ενός λεπτού» που κάθονται χαλαρά σ’ ένα παγκάκι (άλλοτε κλαίγοντας γοερά κι άλλοτε χαζεύοντας τις πάπιες).

Παρουσιάζει: η ηθοποιός Εύα Κοτανίδου.

Ομιλητές: ο συγγραφέας Γιώργος Κ. Ψάλτης, ενώ θα σας χαστουκίσουν ευγενικά (δηλαδή θα διαβάσουν αποσπάσματα) ο συγγραφέας/σκηνοθέτης Αχιλλέας Κυριακίδης και ο creative/τραγουδοποιός Μιχάλης Μουλάκης (ο οποίος θα μοιραστεί και την εμπειρία του σε σχέση με το βιβλίο — ως ο πρώτος επίσημος αναγνώστης του, πολύ πριν τυπωθεί).

(Υπάρχει και αφηγητής-έκπληξη, ο οποίος, όχι, δεν είναι ο Σπάιντερμαν, όπως σας είχαμε τάξει αρχικά.) Επιπλέον, ίσως έρθει και η συγγραφέας — αν εκείνη την ώρα δεν κάτσει να δει το τούρκικο (αγκαλιά με τον Σπάιντερμαν).

(Αν ψάχνετε απαντήσεις στα βασανιστικά ερωτήματα «γιατί τα διηγήματα ονομάστηκαν μυθιστορήματα του ενός λεπτού;» και «ποιο το νόημα της σελίδας 57;», αυτή είναι η τυχερή σας βραδιά, ενώ θα έχετε την ευκαιρία να κερδίσετε το βιβλίο σε ένα μίνι-διαγωνισμό σουρεαλισμού.)

ΥΓ. Σημείωση: δεν έχει ποδόσφαιρο εκείνο το βράδυ. (Αλλά αν θέλετε φέρτε την μπάλα σας και τα βολεύουμε.)

Οριζοντιότητα, φωνές λαϊκής εξουσίας στην Αργεντινή

Κάποιοι το αποκάλεσαν "προκήρυξη", αλλά δεν είναι. Είναι ένα βιβλίο με μαρτυρίες και συνεντεύξεις βασισμένες στην εξέγερση της Αργεντινής και στα γεγονότα της Plaza de Mayo το Δεκέμβριο του 2001 και όχι μόνο. Σε αντίθεση με κάποιους, εμείς χαιρόμαστε που πλέον κυκλοφορεί και στα ελληνικά!

H πρωτοβουλία κατοίκων Καισαριανής, με την αυτόνομη συνέλευση Ζωγράφου, την ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ. Παρασκευής, Αγ. Δημητρίου και Βύρωνα-Παγκρατίου-Καισαριανής έκδοσαν το βιβλίο «Οριζοντιότητα, φωνές λαϊκής εξουσίας στην Αργεντινή». Πρόκειται για ένα συλλογικό μεταφραστικό εγχείρημα που παρουσιάζει ένα σύνολο εμπειριών από πρόσωπα που συμμετείχαν σε διάφορα κινηματικά εγχειρήματα στην Αργεντινή.

«Αποφασίσαμε να μεταφράσουμε αυτό το βιβλίο επειδή πιστεύουμε ότι είναι χρήσιμο για το εγχώριο κίνημα, ως ένα παράδειγμα μιας πρωτογενούς εμπειρίας συγκρότησης κινήματος. Διαβάζοντάς το συναντήσαμε στις αφηγήσεις τα προβλήματα που συναντάμε στις εγχώριες κινηματικές διαδικασίες. Συναντήσαμε όμως, παράλληλα, και τις λύσεις που προσπάθησαν και προσπαθούν να δώσουν οι εκμεταλλευόμενοι σ’ αυτά τα προβλήματα. Τέτοια προβλήματα μπορούν να ξεκινούν από το πως συγκροτείται μια συνέλευση γειτονιάς και πόση ώρα πρέπει να κρατάει μια συνέλευση, όταν την άλλη μέρα έχουμε να πάμε στην δουλειά, μέχρι το πώς και με ποιο τρόπο μπορούν να συντονιστούν οι συνελεύσεις γειτονιών και ποια είναι τα όρια των οριζόντιων δομών και της έλλειψης γενικότερης πολιτικής στρατηγικής του κινήματος», γράφουν οι ίδιοι οι μετραφραστές του βιβλίου.

Και φυσικά ένα τέτοιο βιβλίο δεν θα μπορούσε να κοστίζει παραπάνω από τα 6 ευρώ που είναι η αρχική του τιμή. Άρα, αξίζει να το αποκτήσετε! =)

Carottes in love

Ύστερα από την ντομάτα με αρχίδια, την ντομάτα που κάνει την πάπια και το ζήτημα με τα φασολάκια, σειρά έχουν τα... ερωτευμένα καρότα! Όπως βλέπετε, τρέφω μια ιδιαίτερη αγάπη για τα ζαρζαβατικά...

Μέσα στη μιζέρια του καιρού μας, τα ερωτευμένα καρότα αποτέλεσαν την μοναδική χαρούμενη νότα στη ζωή μας αλλά και στη ζωή πολλών απ' όσους τα είδαν, μετα από πολύ καιρό...

Απολαύστε τα!




Υ.Γ.1: Πριν λίγες μέρες ένας σοφός, που πολύ θα ήθελα να μπορούσα να τον αποκαλώ φίλο, μας μίλαγε για το δυαδικό αριθμό. Μέσα στα πολλά όμορφα, μας είπε και ότι "χωρίς το δυαδικό αριθμό δεν υπάρχει ζωή". Λίγες μέρες μετά είδα τα λόγια του να σχηματοποιούνται από τη φύση.

Υ.Γ.2: Φυσικά και δεν μπόρεσα να τα φάω. Τα αφήνω στο ψυγείο να πεθάνουν παρέα.