Wednesday, December 30, 2009

Να διπλώσει ο χρόνος...

Η γιαγιά μου κάθε χρόνο φτιάχνει δίπλες για να διπλώσει, λέει, ο χρόνος.

Φέτος λέω να κάνω 365 ντουζίνες δίπλες μπας και κάθε μέρα του 2010 αποκτήσει κι από ένα έξτρα 12ωρο...



Καλή χρονιά σε όλους!

Wednesday, December 16, 2009

Palama 's headache

Με όλο το σεβασμό προς τον κύριο Παλαμά, αλλά εγώ πολύ γέλασα όταν το είδα!

Friday, December 11, 2009

Καπετάν Κυριάκος

- Από ‘δω η κόρη μου. Η πιο άσχημη.

Έτσι με σύστηνε πάντα. Δεν ξέρω πώς του είχε καρφωθεί. Δεν έφερνα αντίρρηση. Δεν ήθελα να του χαλάω χατίρι. Ποτέ όμως δεν τον είχα φωνάξει και πατέρα ή μπαμπά.

Ήταν γύρω στα εξήντα. Έμοιαζε πάνω από εβδομήντα. Ταλαιπωρημένος. Άσπρα μαλλιά, κοκαλιάρης και δέρμα γεμάτο ρυτίδες. Χέρια τεράστια. Χωρούσες ολόκληρος μέσα τους.

Έμενε στο καΐκι του. Η θάλασσα του πήγαινε. Όπως πάει σε άλλους ένα όμορφο ρούχο.

Κάπνιζε και έπινε. Ποτέ, κανείς, δεν τον είχε δει να τρώει. Μιλούσε συνέχεια αλλά ποτέ δε μάθαινες κάτι ουσιαστικό για τη ζωή του. Τη μία σου έλεγε ότι έχει δεκαεπτά παιδιά, την άλλη δεκαπέντε.

Όταν σου διηγιόταν παλιές ιστορίες δε μπορούσες να ξεχωρίσεις που τέλειωνε το ψέμα και που ξεκινούσε η αλήθεια…Μοιάζαν όλα παραμύθι.

Μία μέρα πήγα να τον δω και του ΄λειπαν τα μισά δόντια. Μου ‘πε ότι πέθανε ένας γιος του, σε μια φάρμα, κάπου στην Ολλανδία και ότι όταν το έμαθε έριξε μια μπουνιά στο πρόσωπό του. Τότε μόνο πείστηκα ότι πού και πού μπορεί να λέει και καμιά αλήθεια.

Κατάλαβα ότι τον αγαπώ μια μέρα που κοπάνησε τη γροθιά του στον τοίχο και πόνεσα πολύ.

Στο νοσοκομείο o χρόνος δεν ακολουθεί τις τυπικές συμβάσεις. Το λεπτό μετριέται με τις σταγόνες του ορού. Ένα λεπτό, ενενήντα τέσσερις σταγόνες. Ποιός μίλησε για δευτερόλεπτα;

Μια μέρα μου ‘δωσε το τηλέφωνο της κόρης του. Της κόρης του της αληθινής. Της Ρόζμαρυ. Άνοιγε το στόμα να πει το όνομά της και γέμιζε ο τόπος αρώματα.

- Ο πατέρας σου έχει καρκίνο. Χρειάζεται χρήματα. Είναι μόνος του.
- Ξέρεις, έχω πάρα πολλά χρόνια να μιλήσω με τον πατέρα μου. Δεν έχουμε καμία επαφή και δε μπορώ να διαθέσω χρήματα, ούτως ή άλλως. Εσύ ποια είσαι;

Υ.Γ. Πρώτα "βγήκε" αυτό το κείμενο και μετά έκανα τον συνειρμό ότι σα σήμερα (εσκεμμένο το μετά τις 12) κλείνουν 2 χρόνια από τότε που κτύπησε νύχτα το κινητό μου για να μου ανακοινώσει ένα μήνυμα ότι ο Καπετάν Κυριάκος έφυγε. Έτσι θεώρησα ότι αυτό το κείμενο είναι το δικό μου αργοπορημένο μνημόσυνο...

Thursday, December 10, 2009

Ο Μικρός Ρομπέρ chez moi!


Οι μικρές όμορφες στιγμές χάνονται μέσα στον πανικό των ημερών και τη βρόμα της πόλης.

Εγώ τη συγκεκριμένη στιγμή αποφάσισα να μην την αφήσω να φύγει έτσι άπλα. Θα τη απαθανατίσω σε αυτό εδώ το blog.

Χτες, γυρνώντας στο σπίτι με περίμενε το πακετάκι από το amazon. Χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και κατευθείαν στο σπίτι για ξετύλιγμα!

Επιτέλους! Ο μικρός Ρομπέρ ήταν δικός μου! Ονειρευόμουν χρόνια αυτό το λεξικό!

Στη Γαλλία, στα μεταχειρισμένα, το έβρισκες παντού σε τέλειες τιμές! Αλλά δε μπορούσα να το αγοράσω γιατί απλούστατα δε μπορούσα να το κουβαλήσω ούτε για πλάκα! Έμενα λοιπόν στους τόσο γραφικούς πάγκους γεμάτους βιβλία να το ξεφυλλίζω!

Φέτος, πήρα τη μεγάλη απόφαση: "Ποτέ δε θα σου περισσεύουν λεφτά για να το αγοράσεις, οπότε άμα είναι να το κάνεις, κάντο να τελειώνουμε!"

Αφήστε που είχε βγει και καινούρια έκδοση 2010 και ήταν λαχταριστή λαχαχταριστή.

Το άνοιξα και έγραψα με μολύβι την ημερομηνία. Είπα στον εαυτό μου ότι θα το ξαναγοράσω σε δέκα χρόνια. Γενικά μου φάνηκε καλή συχνότητα να ανανεώνω αυτό το λεξικό κάθε 10 χρόνια. Αμέσως μετά σκέφτηκα ότι σε 10 χρόνια θα είμαι 36, έφαγα μία φρίκη και είπα, εντάξει, κάτσε να ευχαριστηθώ αυτό και βλέπουμε πότε θα πάρω το επόμενο!
Μα κοιτάξτε το!!! Δεν είναι γλύκα;;;;

Με προστατευτικό κάλυμμα:


Και άνευ:



Υ.Γ.1: Το μόνο που μένει τώρα είναι το πιο σημαντικό: να βρεθεί χρόνος να χωθώ στις σελίδες του
Υ.Γ. 2: Άντε! Και στο Μεγάλο Ρομπέρ!!!!!

Friday, December 4, 2009

Βιβλία στα πανιά μας!


Πάει πάνω από ένας χρόνος που η ιδέα έπεσε στο τραπέζι, ανάμεσα σε νόστιμο φαί (με μανιτάρια πάντα), κόκκινο κρασί, άρωμα Craven να πλανάται στο χώρο και την πόρτα της Αριάδνης κλειστή για να μη μπαίνει ο καπνός.

Δεν πάνε όμως παραπάνω από 6 μήνες που το ποντίκι έγινε προέκταση του δεξιού χεριού μας, που τα μάτια θεωρούν φυσικό φως μόνο αυτό της οθόνης του υπολογιστή και ο εγκέφαλος μας λειτουργεί μόνο με εντολές όπως refresh, restart, upload και τα συναφή.

Εδώ και 3 μέρες όμως το όνειρο μας πήρε beta μορφή και σάρκα και οστά στη διεύθυνση:
www.captainbook.gr

Δε θα σας περιγράψω τις συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο group conversation την ώρα που πατώντας για εκατομμυριοστή φορά F5 σταματήσαμε να βλέπουμε το Page under construction αλλά αυτό:



Θα σας πω μόνο ότι ΠΡΩΤΗ φορά στη ζωή μου από τότε που το ίντερνετ ξεκίνησε να γράφει τη δική του ιστορία έβαζα τα κλάματα αντικρίζοντας ιστοσελίδα!!!

Μένουν ακόμη γύρω στα 3.000 πράγματα να φτιάξουμε, να διορθώσουμε, να εμπλουτίσουμε.
Αυτό όμως δε μας πτοεί και δε μας εμποδίζει από το να καμαρώνουμε σα γύφτικα σκερπάνια.

[Το να ασχολείσαι συνέχεια με τα βιβλία έχει ένα καλό και ένα κακό.
Το καλό είναι ότι ανακαλύπτεις ωραίους και χαρούμενους τίτλους σαν και αυτόν εδώ:
Φον Κουραμπιές εναντίον Κομή Μελομακαρόνη και σου φτιάχνει το κέφι
Το κακό είναι ότι κάθε φορά που κάνεις refresh τη σελίδα ανακαλύπτεις και από 10 βιβλία που θες να αγοράσεις. Για να μη συζητήσουμε για τη βόλτα στους εκδοτικούς που παίρνεις ένα βιβλίο για τον πελάτη και άλλο ένα για σένα...]

Περιμένουμε παρατηρήσουλες, ευχούλες αλλά και τα δικά σας άρθρα και εδώ είμαστε για πολλές πολλές βελτιώσεις, εμπνεύσεις αλλά και ενημερώσεις! Αν βέβαια θέλετε να αγοράσετε και κανένα βιβλίο μη διστάσετε! Εδώ είμαστε! Και εκτός από άμεση παράδοση στο χώρο σας (μμμμ) έχουμε και πολλά δωράκια όπως τους σελιδοδείκτες φτιαγμένους απο τα χεράκια του τέλειου γραφίστα μας (βλ. παραπαραπάνω) και χριστουγεννιάτικες καρτούλες made by Μπάμπης Πυλαρινός!

Ευχαριστούμε βαθύτατα τους δύο Γιάννηδες της παρέας: για την υπομονή τους, το κουράγιο τους, το θάρρος τους (να μπλέξουν μαζί μας) αλλά και την έμπνευση και τη φαντασία τους!

Ο ένας είναι ο γνωστός mrpc και θα τον βρείτε εδώ, αν όχι παντού!

Ο άλλος είναι o our friendly next-door psychotic graphic designer που κάνει θαύματα και θα τον βρείτε εδω!

Monday, November 30, 2009

Έχω μείνει με το στόμα ανοικτό

...σε ποια χώρα ζω έχω ξεχάσει...θα περιμένω...

Που λέτε, από τότε που εγώ εγκαταστάθηκα σε αυτό εδώ το σπιτάκι, στα αγαπημένα Εξαρχειάκια, είχα μια εγκαταλελειμμένη μηχανή έξω ΑΚΡΙΒΩΣ από την πόρτα της πολυκατοικίας μου. Φυσικά και ήταν πάνω στο πεζοδρόμιο, ερώτηση είναι τώρα αυτή;

Ως κλασική νεοέλληνίδα δεν είχα παρατηρήσει πόσο ενοχλητική ήταν μέχρι που χρειάστηκε να δέσω κάποιες φορές το ποδήλατο μου έξω (είπαμε, κλασική νεοελληνική συμπεριφορά: τίποτα δεν είναι αρκετά ενοχλητικό αν δεν ενοχλείς εμάς προσωπικά) και το μοναδικό δεντράκι στο οποίο θα μπορούσα να το κάνω αυτό ήταν κατειλημμένο...
Αποφάσισα λοιπόν να δράσω.
Έτσι την Παρασκευή χρησιμοποίησα το τηλέφωνο της ακόλουθης υπηρεσίας του Δήμου Αθηναίων:

Γ
ραφείο Εγκαταλελειμμένων Οχημάτων: 210 3470763

Άρχισα να ανησυχώ από τη στιγμή της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας. Αφού έδωσα τα απαραίτητα στοιχεία στην ευγενέστατη κυρία, της ανακοίνωσα και ότι δε γνωρίζω αν η καλή μας μηχανή έχει πινακίδα. Η κυρία, αντί να με βρίσει όπως περίμενα και να μου απαντήσει κάτι του στυλ: "Ε, και τι θέλετε να κάνουμε εμείς άμα δεν ξέρετε ούτε τι μάρκα (ούτε μάρκα ήξερα) ούτε αν έχει πινακίδα; Να μυρίσουμε τα νύχια μας;" [Όχι, πείτε μου, αυτή δε θα ήταν μία ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΤΑΤΗ αντίδραση;] μου απάντησε: "Μην ανησυχείτε, θα την βρούμε".
Έκλεισα το τηλέφωνο και σκέφτηκα ότι αυτή ήταν μία ακόμη πιο έξυπνη αντίδραση για να με ξεφορτωθεί!

Και όμως! Ω λαέ των Αθηνών! Δε μπορείς να φανταστείς τι συνέβη! Σήμερα, ΜΟΛΙΣ την επόμενη εργάσιμη, γυρνώντας σπίτι είδα πάνω στη μηχανή κολημμένο το μαγικό χαρτάκι που ειδοποιεί τον ενσυνείδητο ιδιόκτητη ότι το όχημα θα αποσυρθεί!

Γι' αυτό σας λέω! Υπάρχει ακόμη ελπίδα! Έχετε πρόβλημα πάρκινγκ; Ελάτε να καθαρίσουμε την Αθήνα! Κοστίζει μόνο ένα τηλεφώνημα! (πωπω! Σα διαφημιστικό σλόγκαν ακούγεται αυτή η παράγραφος!)

Υ.Γ.1: Καλά, αν την μαζέψουν κιόλας τη μηχανή θα οργανώσω πάρτυ στην ταράτσα και θα στείλω ένα μπουκέτο λουλούδια στο γραφείο εγκαταλελειμμένων οχημάτων!

Υ.Γ.2: Το ποστ είναι αφιερωμένο σε ένα γνωστό μου γείτονα που σε λίγο καιρό το αυτοκίνητό του θα ανήκει στην παραπάνω κατηγορία με τόσο καιρό που έχει να το ξεκουνήσει....

Υ.Γ.3: Μετά τα ποδηλατικά πάρκινγκ μαζεύουμε και τα εγκαταλελειμμένα οχήματα! Ποτέ δε θα σταματήσει αν με εκπλήσσει αυτή η χώρα;

Sunday, November 29, 2009

Σοκ και δέος!

Βγαίνοντας από τον καινούριο σταθμό του μετρό 'Νομισματοκοπείο', συνάντησα αυτό:


και για να καταλάβετε και για τι μιλάω, αφήνω τα καλλιτεχνικά και σας δείχνω ξεκάθαρα. Αυτό:


Σκεφτείτε πόσο παράλογο, παράδοξο, παράταιρο, παρανοϊκό έως και παράτολμο μου φάνηκε που το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό δεν ήταν η χρήση για την οποία προορίζεται αλλά ότι πρόκειται για αυτά τα παιχνίδια που είναι σε μερικές παιδικές χαρές (και στο στρατό, απ' όσα έχω δει στις ταινίες) και μπαίνει από μέσα το παιδάκι και σέρνεται μέχρι να περάσει να βγει από την άλλη...
Μπράβο μας! Και εις ανώτερά μας!