Ο Παοκτζής κάβουρας

Ένα ποταμάκι το οποίο κατέληγε στη θάλασσα μας χώριζε από την παραλία που θέλαμε να επισκεφτούμε.
Κατεβήκαμε από το αμάξι για να δούμε αν μπορούσαμε να το ρισκάρουμε ή όχι.
Το νερό που έτρεχε ήταν σκέτη λασπουριά.
Με το που το πλησιάσαμε, δεκάδες κάβουροι και καβουρίνες ταράκτηκαν και άρχισαν να διασκορπίζονται προς διάφορες κατευθύνσεις. Τ Ε Ρ Α Σ Τ Ι Ο Ι.
Έγω έτρεξα να πιάσω τη μηχανή (καμία πρωτοτυπία) και λύσσαξα να τους φωτογραφίσω.
Η Αναστασία με βοήθησε στο δύσκολο αυτό έργο. Με ένα ξύλο προσπαθούσε να τους βγάλει προς το χώμα για να τους βγάλω φωτογραφία (κατά βάθος τους φαντασιωνόταν στην κατσαρόλα, αλλά λέμε τώρα).
Εγώ λοιπόν με την Αναστασία είχαμε περάσει στην απέναντι όχθη παρασυρμένες από το καβουροκηνυγητό.
Γιάννης, Κούκος, Στέλιος και Αθηνά μας περίμεναν και είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν μιας και ούτε να περάσουμε για να πάμε στην παραλία προβλεπόταν αλλά ούτε και καβουροπότι (η λέξη βγαίνει από το φαγοπότι, εννοείται).
Όταν η Αναστασία κατάφερε να βγάλει έναν κάβουρα έξω, εγώ ξεκίνησα να τραβάω με τη μεγαλύτερη ταχύτητα που μπορούσα (θα 'λεγα κατά ρυπάς, αλλά δεν είναι πραγματικά τόσο μεγάλη η εν λόγω ταχύτητα) και ο κάβουρας ύψωσε τις γιγάντιες θανατηφόρες δαγκάνες του (υπερβάλω φυσικά, αλλά είπα να το κάνω λίγο τρομακτικό) και άρχισε να παλεύει με το ξύλο. Δαγκάνες που ανοιγόκλειναν υψωμένες πάνω από το κεφάλι του, να πλησιάζουν και να απομακρύνονται η μία από την άλλη.
Τότε ήταν που ένα γιγάντιο καλαμάρι, πλάκα κάνω.
Τότε ήταν που οι άλλοι από απέναντι, άρχισαν να φωνάζουν "ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ" και να χτυπάνε παλαμάκια στο ρυθμό που ο κάβουρας πηγαινοέφερνε τις δαγκάνες του.





Υ.Γ. Είπατε κάτι για τις παρέες μου;
Υ.Γ. Ζήτημα είναι αν ο ένας από αυτούς (Στέλιο για σένα χτυπάει η καμπάνα) είναι όντως ΠΑΟΚ.
Υ.Γ. Και μιας και το έφερε η κουβέντα, δείτε αυτό να γελάσετε.

Ο θεός της μετάφρασης να βάλει το χέρι του

Να το άρθρο που μου έφτιαξε την σημερινή μέρα!

(κλικ για να μεγαλώσει να το διαβάσετε!)

bookpress, Ιούνιος 2010

Προσπαθώντας να πιάσω φιλίες με τους γλάρους ΙΙ

Κάποιοι δεν τους συμπαθούν.
Λένε ότι είναι βρωμοπούλια άσχημα και αντιπαθητικά.
Δε συμφωνώ. Εγώ όσες φορές τους βλέπω στη θάλασσα, εκεί όπου είναι η πραγματική τους φύση, απλά τους θαυμάζω. Δεν έχει υπάρξει φορά που να μη με εντυπωσιάσουν.
Άλλωστε μόνο και μόνο που ξοδεύουν μια ζωή ανάμεσα σε θάλασσα και ουρανό, ξαποστένοντας σε βράχους που τους βρέχει η αλμύρα, τους ζηλεύω πολύ...

(κλικ για μεγένθυση)

No more ΣΕΗΟΣ please!

Εγώ που λέτε, συνήθιζα να ψωνίζω τις ηλεκτρικές μου συσκευές από τον ΣΕΗΟΣ Euronics, στην Χ. Τρικούπη.
Πρώτα απ' όλα ήταν κοντά στο σπίτι μου και δε χρειαζόταν να ξεποδαριάζομαι κουβαλώντας βάρος. Έπειτα είχε πολύ φυσιολογικές τιμές και ο τύπος που με εξυπηρετούσε ήταν συμπαθέστατος.

Τους τελευταίους μήνες όμως άρχισα ξαφνικά να παρατηρώ ότι όλα τα Εξάρχεια, κολώνες, τοίχοι, τζάμια, στάσεις λεωφορείου, κάδοι και οτιδήποτε είναι σε κοινή θέα είχε επάνω του και από ένα διαφημιστικό του εν λόγω καταστήματος. Η αισθητική μου άρχισε να προσβάλεται. Συν τοις άλλοις, άρχισα να λαμβάνω τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα στην πόρτα του σπιτιού μου το διαφημιστικό. Η οικολογική μου συνείδηση άρχισε να επαναστατεί για τα καλά!

Φυσικά αποφάσισα να μην ξαναψωνίσω από το συγκεκριμένο κατάστημα, όποτε όμως βγαίνω από το σπίτι μου συνεχίζω να πέφτω πάνω σε άπειρα τέτοια διαφημιστικά που έχουν πλέον αρχίσει να με εκνευρίζουν.

Σήμερα ενώ περίμενα στη στάση του λεωφορείου είδα έναν ασπρομάλλη κύριο να ψεκάζει μια κολώνα με ένα σπρέυ. Μου κίνησε πολύ την περιέργεια γιατί σκέφτηκα: "Για δες, γκραφιτας στην ηλικία του". Γρήγορα όμως είδα ότι το σπρέυ ήταν Uhu και ότι ο κύριος κολλούσε διαφημιστικά Euronics. Σα να μην έφτανε αυτό όταν οι προηγούμενες αφίσες τον ενοχλούσαν τις έσκιζε και τις πετούσε στο πεζοδρόμιο και στο δρόμο. Ξεπέρασα τις ντροπές μου και τον πλησίασα:

- Γεια σας. Είστε ο ιδιοκτήτης αυτού του καταστήματος;
- Ναι
- Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι συνήθιζα να ψωνίζω από εσάς αλλά από τότε που αρχίσατε να γεμίζετε τον τόπο διαφημιστικά σταμάτησα.
- Ε, τι να κάνουμε. Να βγαίνει το μεροκάματο.
- Απλά να ξέρετε ότι αυτό που κάνετε μπορεί να έχει και αρνητική διαφήμιση.
- Μπα, όχι, δεν έχει. Έχουμε κάνει έρευνα.
- Ένταξει. Να ξέρετε πάντως ότι εγώ δεν πρόκειται να ξαναψωνίσω από εσάς.
- Καλά, καλά.

Για του λόγου το αληθές, οι παρακάτω φωτογραφίες δεν είναι τραβηγμένες σε όλα τα Εξάρχεια, αλλά απλά από τη στάση του λεωφορείου μέχρι το σπίτι μου, την ΙΔΙΑ μέρα.











Σας εκλιπαρώ λοιπόν, αν μένετε στην ίδια γειτονιά με μένα και αν τυχόν διαβάζετε αυτό το blog σαμποτάρετε το συγκεκριμένο κατάστημα μπας και ο κύριος ξυπνήσει λίγο και σταματήσει να βρομίζει τη γειτονιά και τις πολυκατοικίες μας τόσο με τα δικά του διαφημιστικά όσο και αυτά που πετάει κάτω όταν τα ξεκολλάει, ξοδεύοντας ταυτόχρονα άπειρο χαρτί.

Les enfants du siècle

"Αυτά τα λόγια που υποσχέθηκα ότι
δεν θα πω,
αν μου ξεφύγουν,
μην τα πιστέψεις."

Ανιμισμός

Μιας και τα μικρά διαβολάκια που με περιτριγυρίζουν, αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, είπα ανάμεσα στον Βαλτάσαρ και τον Μαουντόλιβ να κάνω ένα διάλειμμα και να διαβάσω την Ψυχολογία του παιδιού.

Εκεί έμαθα τον "ανιμισμό*".
Και συνειδητοποίησα ότι εγώ, ακόμη σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης έχω μείνει. Και ότι για να μην το έχω ξεπεράσει ακόμη, μάλλον σε αυτό θα παραμείνω κιόλας.
Τώρα αυτό είναι καλό ή κακό;

*Ανιμισμός: τρόπος σκέψης χαρακτηριστικός της συγκριτικής περιόδου (έξι πρώτα έτη) ο οποίος συνίσταται στην απόδοση στα αντικείμενα καταστάσεων ή συναισθημάτων που βιώνει το ίδιο το παιδί. Για παράδειγμα: "η καρέκλα με χτύπησε, είναι κακιά".

Υ.Γ. Το βιβλίο έχει τέλεια, τέλεια σκίτσα! =)
Υ.Γ. 2 Τα βιβλία που είναι links δεν ταιριάζουν πάρα πολύ με το εξώφυλλο του βιβλίου; =Ρ

Jusqu' ici tout va bien, jusqu' ici tout va bien, jusqu' ici....

“C’est l’histoire d’une société qui tombe. Pendant la chute, elle se repète sans cesse pour se rassurer, jusqu’ici tout va bien, jusqu’ici tout va bien. Mais l’importance, c’est pas la chute, c’est l’atterissage.”

Η ταινία ήταν χρόνια στη λίστα των ταινιών μου: "Να δω".
Την είδα σήμερα στο πάρκο της Ναυαρίνου.
Τέλειωσε πριν μισή ώρα αλλά δε μπορώ να σταματήσω να επαναλαμβάνω την τελευταία φράση. Νομίζω είναι ότι πιο επίκαιρο έχω ακούσει τον τελευταίο χρόνο...
Έτσι ακριβώς ζούμε: σε μια κοινωνία σε διαρκή πτώση. Όσο πέφτουμε, τόσο επαναλβάνουμε: ως εδώ, όλα πάνε καλά...Σημασία όμως δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση.
Η οποία προβλέπεται όπως το τέλος της ταινίας: κάποιος από τους δύο θα πεθάνει. Ή...και οι δύο...