Είναι μερφικώς αποδεδειγμένο ότι όταν θα έχεις χτυπήσει το ποδάρι σου και δεν θα μπορείς να κουνηθείς, σχεδόν ούτε καν να αυτοεξυπηρετηθείς, θα είναι η περίοδος που θα έχεις τις περισσότερες δουλειές, τις περισσότερες κοινωνικές εκδηλώσεις, τα περισσότερα ταξίδια, τα πιο δύσκολα μαθήματα στα ισπανικά που ΔΕΝ πρέπει να χάσεις, τα γενέθλιά σου και ταυτόχρονα θα σου έρχεται μία ιδέα ανά δευτερόλεπτο για κάτι έξυπνο, όμορφο και δημιουργικό που όμως θα έχει να κάνει με... κίνηση, θα απαιτεί δύο πόδια, γενικά θα είναι κάτι που θα πρέπει να μπει στα προσεχώς γιατί δεν θα μπορεί να υλοποιηθεί αυτή την περίοδο...
Δεν έχεις παρά μόνο μία επιλογή: να αποδεχτείς την κατάσταση, να κάτσεις στα αυγά σου και να βάλεις ένα μεγάλο Χ σε αυτή την εβδομάδα του ημερολογίου, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Γενικότερα, σε αυτή την περίπτωση, η mot-clé που μαθαίναμε και στα γαλλικά είναι η ΥΠΟΜΟΝΗ. Την σκέφτεσαι συνέχεια και στην επαναλαμβάνουν όλοι σε διάφορους τόνους: συμπονετικούς, προστακτικούς, προσποιητούς, σπαρακτικούς κ.ο.κ.
Για να περάσει η ώρα βάζεις το υγιές πόδι να κανακεύει το κουτσό: να το χαϊδεύει, να το παρηγορεί, να του λέει ότι θα γίνει γρήγορα καλά και ότι γρήγορα θα μοιάζουνε ξανά και ότι δεν θα παραμείνει για πάντα μαύρο και στρουμπουλό σαν μπαλόνι.
Το μοναδικό καλό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να έχεις έναν τέλειο Κούκο να σε φροντίζει και τέλειους φίλους να σου φέρνουν χαρούμενα μπισκοτάκια για να σου φτιάξουν τη διάθεση!
Διαβάζεις την πρώτη σελίδα και μετά μένεις με ένα χαμόγελο στα χείλη να νοσταλγείς, να σκέφτεσαι, να φαντάζεσαι, να θυμάσαι, να συγκινείσαι, να πολλά... =)
Κάθε φορά που μου τυχαίνουν τόσο ωραία χρώματα και τόσο ωραία ζωάκια καταριέμαι την ώρα και την στιγμή που δεν έχω αξιωθεί ακόμη να πάρω μια φωτογραφική μηχανή της προκοπής...πού θα μου πάει...
Σήμερα, όπως και κάθε Σάββατο, πήγαμε στην λαϊκή της Καλλιδρομίου. Η λαϊκή της Καλλιδρομίου είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο οποίο θα κάνουμε αφιέρωμα σε κάποιο άλλο ποστ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δίνει μία άλλη διαφορετική χροιά στα Σάββατα, ειδικά όταν συνοδεύεται από τον κλασικό πλέον καφέ, τσιπουροκατανύξεις και άλλα ωραία ευτράπελα μέχρι να φτάσει η στιγμή που εμείς οι "Αταίριαστοι" θα συναντήσουμε το κισμέτ μας και θα αποσυρθούμε κοντά σε κάποιες θάλασσες...
Όσοι παρακολουθείτε ετούτο εδώ το blog με προσήλωση και μανία θα έχετε ήδη παρατηρήσει ότι έχουμε μία ιδιαίτερη αδυναμία στις ντομάτες (βλ. ΕΔΩ).
Σήμερα λοιπόν, ανάμεσα στις πολλές ντομάτες του Ναξιώτη ανακαλύψαμε ΤΗΝ ντομάτα. Την ντομάτα που δεν μπορείς να αντισταθείς και να μην την βάλεις στη σακούλα με τα ψώνια σου. Την ντομάτα που είναι σα να σου λέει: "θα με πάρεις σπίτι σου αλλά το αν τελικά θα με φας είναι άγνωστο". (Μην δίνετε και πολλή σημασία. Το ποστ αυτό το κάνω Σάββατο απόγευμα μετά τα προαναφερθέντα τσίπουρα).
Στην αρχή νομίσαμε ότι επρόκετιο απλά για μια ντομάτα με τσουλούφι.
Μόνο όταν την τοποθέτησα πάνω στο γραφείο κατάλαβα ότι πρόκειται για μια ντομάτα που κάνει την πάπια.
Καταλήξαμε στο εκ πρώτης όψεως παρακμιακό αλλά κατα τ' άλλα φτηνό και καθαρό "Ηοtel Montepellier" (βλ. φώτο για να καταλάβεις).
Εννοείται ότι δεν θυμόμουν ποια στάση του μετρό ήταν πιο κοντά στο ξενοδοχείο, εννοείται ότι κατεβήκαμε στην λάθος και ότι περπατάγαμε, εννοείται ότι με το που πατήσαμε το πόδι μας στο ξενοδοχείο κάναμε τη μία ζημιά και μετά την άλλη και κάναμε το δωμάτιο π#$%*&#^. Εννοείται ότι αφού κάναμε τα βασικά πέσαμε να ξεραθούμε και Ε Ν Ν Ο Ε Ι Τ Α Ι ότι ακόμη μετανοιώνω (ακόμη και για πάντα) για την βόλτα που ποτέ δεν έκανα στην Μονμάρτρη, μόλις 2 βήματα από το ξενοδοχείο.... =(
Ξυπνώντας στις 06:30 καταφέραμε στις 8 παρά 10 να είμαστε στο Porte des Sevres. Εννοείται ότι δεν βρήκαμε ούτε μία boulangerie για να βάλουμε κάτι στο στόμα μας. Όσο ο Denis δεν εμφανιζόταν, τόσο η αγωνία για το τι θα αντικρίζαμε (και το αν τελικά θα το αντικρίζαμε) αυξανόταν. Παρά λίγο να το βάλουμε στα πόδια όταν είδαμε ενα μαύρο citroen picasso να σταματά λίγο πιο μπροστά από μας. Ένας νταβραντισμένος ψηλός και αγριευτικός τύπος βγήκε και άρχισε να γυρνάει γύρω γύρω το κεφάλι του σαν τηλεσκόπιο. "Την κάτσαμε", σκεφτήκαμε. Ο τύπος τελικά πήγε μέχρι την είσοδο του μετρό, πήρε τις πρωινές εφημερίδες και έφυγε.
Με τα πολλά, ένα κλασικό μικροκαμωμένο γαλλάκι μας πλησίασε. Αποδείκτηκε ότι η κοπέλα που στεκόταν τόση ώρα δίπλα μας με το ΤΕΡΑΣΤΙΟ μπακπακ ήταν μία από τις συνεπιβάτισσες μας. Φορτωθήκαμε 5 άτομα με 4 βαλίτσες σε ένα fiat pundo και το road trip ξεκίνησε.
7 ώρες και 550 περίπου χιλιόμετρα μετά, αφού είχαμε προσπελάσει όλη τη γαλλική βιομηχανία,
φτάναμε στην auberge de jeunesse της Grenoble!!
Ίσα που κάναμε ένα μπάνιο και βγήκαμε να προλάβουμε να δούμε τίποτα από την πόλη. Σε 5 ώρες ήταν η συναυλία. Η Νατ αφού μετά από όλα αυτά είχε διαγράψει από το μυαλό της τις βόλτες στις Άλπεις, τα δώρα που θέλαμε να αγοράσουμε, την ξεκούραση αλλά και όλα όσα μπορεί να φανταζόταν, σε ένα μόνο πράγμα είχε εναποθέσει τις ελπίδες της. Στο "La Fondue". Στο La Fondue που είχε μάθει ότι έχει το καλύτερο φοντί σε ολόκληρη τη Γαλλία.
Ξελιγωμένες καθώς ήμασταν, το επισκεφτήκαμε αμέσως αλλά εννοείται ότι εκείνη την ώρα ήταν κλειστό. Φάγαμε κάτι στο χέρι και το αναβάλαμε για την άλλη μέρα. Μία μία οι απολαύσεις. Όχι όλες μαζί και μας πέσουν βαριές. Σήμερα ο Λεό και αύριο το φοντί.
Μετά από έναν καφέ πήραμε το δρόμο για το Palais des Sports. Ρωτούσαμε στο δρόμο για το πως θα φτάσουμε ως εκεί αλλά κανείς δεν ήξερε να μας πει. Ώσπου η Νατ πέταξε την μαγική ατάκα: "Ρε, όλοι αυτοί που ρωτάμε δεν είναι το target group του Cohen. Γι' αυτό δεν ξέρουν πού είναι η συναυλία. Κανά παππού πρέπει να ρωτήσουμε".
Και ρωτήσαμε. Και πέσαμε πάνω σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που πήγαιναν και αυτοί στο Palais des Sports. Και ενθουσιάστηκαν που πηγαίναμε και εμείς. Όταν δε, τους είπαμε ότι είχαμε έρθει από την Ελλάδα γι' αυτή τη συναυλία μας πέρασαν για θεότρελλες. Απομακρύνθηκαν λίγο από κοντά μας για να είναι σε απόσταση ασφαλείας και σε όλη τη διαδρομή ο παππούς ανά διαστήματα μονολογούσε κάτι για Grece, για concert και για incroyable." Όταν δε, ακούσανε και όλα όσα μας είχαν συμβεί, είμαι σίγουρη ότι μπήκανε στο Palais και ότι ξεκινήσανε τα ουίσκια.
Όταν εμείς φτάσαμε απ' έξω, μόνο τα κλάματα που δεν βάλαμε. Τελικώς η συναυλία έγινε. Ούτε τα εισιτήρια μας είχαν χαθεί, ούτε ο Κοέν έπαθε καριδιακή προσβολή, ούτε το θέατρο κατέρρευσε από σεισμό. Μόνο η μπύρα μου χύθηκε στην καρέκλα μου, με τον που την ακούμπησα αλλά αυτό ήταν πια μια λεπτομέρεια.
(ναι, από κει πάνω είδαμε τη συναυλία. Και να μην ακούσω το παραμικρό σχόλιο. 51€ πληρώσαμε για το εισιτήριο. Όχι 200. Στο encore όμως έσουρα τη Νατ και επί μισή ώρα βρισκόμασταν ΚΑΤΩ ΑΚΡΙΒΩΣ από τη σκηνή. ΜΠΡΟΣΤΑ από ΟΛΟΥΣ.)
Ο Λεό ήταν εκπληκτικός. Έπαιξε 3μιση ώρες (ακούς Σωκράτη;), έβγαζε το καπέλο του και υποκλινόταν για να ευχαριστήσει, τραγουδούσε γονατιστός κανοντάς σε απλά να θες να πας να τον πάρεις αγκαλιά, μιλούσε γαλλικά κανοντάς σε απλά να θες να πας και να τον φιλήσεις, βγήκε άλλες 3 φορές μετά το πρώτο αντίο, και γενικότερα έπαιξε όλα τα τραγούδια του που έχεις αγαπήσει και όχι μόνο...
Ούτως ή άλλως από μόνο του το γεγονός ότι έβλεπες έναν άνθρωπο 76 χρόνων να βγαίνει στη σκηνή και να τραγουδάει ΑΥΤΑ τα τραγούδια, με ΑΥΤΟΝ τον τρόπο και ΑΥΤΗ τη φωνή ήταν αρκετό. Άσε που στα video walls είχε και γαλλικούς υπότιτλους για να μην έχουν το παραμικρό παράπονο οι φίλοι μας οι Γάλλοι.
Ε, μετά από αυτή τη συναυλία τα λόγια είναι περιττά. Αρκεστείτε στο ότι συνέχισαν όλα να μας πηγαίνουν στραβά κι ανάποδα. Την άλλη μέρα που υπολογίζαμε να κάνουμε μία βόλτα στο βουνό, έβρεχε. Ανεβήκαμε με το τελεφερίκ στην Bastille αλλά το μοναδικό πράγμα που ήταν ανοικτό την ώρα που φτάσαμε ήταν το μουσείο για την ιστορία του τελεφερίκ (πράγμα άκρως ενδιαφέρον για τις 9 το πρωί). Το "La Fondue" ήταν εκτάκτως κλειστο, τα μακαρόν έκαναν 59€ το κιλό και το τρένο της επιστροφής είχε 3 τέταρτα καθυστέρηση με αποτέλεσμα να χάσουμε το μοναδικό ποτό που υπολογίζαμε να πιούμε σε παριζιάνικο έδαφος. Αν αντί για 3 τέταρτα είχε 1 ώρα καθυστέρηση θα παίρναμε τα λεφτά μας πίσω. Αλλά όοοοοοοχι, δεν είχε 1 ώρα. Είχε 45 λεπτά.
Απολογσιμός; Από τις 64 ώρες που κράτησε το ταξίδι μας τις 34 τις ξοδέψαμε σε μέσα μεταφοράς. Αλλά είδαμε live τον Leonard Cohen. Κατα τ' άλλα, αυτό το ταξίδι είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Οι 2 φίλες χάρηκαν που έκαναν αυτό το ταξίδι μαζί αλλά υποσχέθηκαν η μία στην άλλη ότι ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά. Και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.
Την Ναταλία που λες, φίλε αναγνώστη, πάνε τώρα πάνω από 15 χρόνια που την ξέρω. Τον Leonard Cohen, πάλι, καμιά 10αριά. Όταν, που λες, ο φίλος Cohen αποφάσισε να συμπεριλάβει την Ελλάδα στην καλοκαιρινή του τουρνέ, τον Ιούλιο του '08, εμείς ήμασταν ακόμη μικρά και άμυαλα και έτσι αποφασίσαμε να φύγουμε για διακοπές αντί να θυσιάσουμε μία μέρα προκειμένου να πάμε στο Terra Vibe...
Σ' αυτή τη ζωή, όμως, ζούμε και για να μετανοιώνουμε. Και εγώ με την φίλη μου Ναταλία το μετανοιώσαμε... Επειδή λοιπόν, όπως λένε κι οι παλιοί, καλύτερα να ζεις με τύψεις παρά με απωθημένα, βάλαμε κάτω ποντίκι και υπολογιστή και τα υπολογίσαμε. Στις 9 Μαρτίου 2010 ο Λεό θα έπαιζε στο Palais des Sports της Grenoble. Τι είναι το Αθήνα-Grenoble; 2600 χιλιομετράκια...
Το ταξίδι υπολογιζόταν να είναι ένα πολύ low budget ταξιδάκι, ίσα για την συναυλία. Φτηνά εισιτηριάκια easy jet, εισιτηριάκια τρένου αγορασμένα μόλις θα έβγαζε προσφορά η SNCF και το 50άρικο για το εισιτήριο της συναυλίας. Όταν βέβαια κάτι δεν σε θέλει, σου δείχνει τα σημάδια του από την πρώτη στιγμή. Εσύ όμως μερικές φορές αποφασίζεις να μην τα αποκρυπτογραφήσεις. Τον Μάρτιο που λέτε, φίλοι μου, ο Λεό αποφασίζει να αθληθεί (76 χρονών άνθρωπος), να τραυματιστεί και κατ' επέκταση η συναυλία της Grenoble να αναβληθεί.
Σκάστε (το 80άρι για την αλλαγή των αεροπορικών) και κολυμπάτε Λένα και Ναταλία. Η συναυλία μεταφέρθηκε για 17 Σεπτεμβρίου. Να ξυπνάς κάθε πρωί και να εύχεσαι να ξυπνήσει και ο Λεό.
Όσο ο καιρός περνούσε, κι άλλοι αποφάσισαν να κάνουν αλλαγές. Έτσι, η easy jet αποφάσισε να αλλάξει τις ώρες της πτήσης μας και αντί να φτάνουμε Παρίσι Πέμπτη πρωί και να φεύγουμε Κυριακή βράδυ, να γίνει το αντίστροφο... Χάσιμο δηλαδή 2 ολόκληρων ημερών από τις 4 που είχαμε όλες κι όλες. Το κατάπιαμε κι αυτό. Δυο μέρες; Δυο μέρες. Ώσπου η μεγάλη μέρα της αναχώρησης έφτασε και η Νατ ήταν άρρωστη φυσικά.
Ελ. Βενιζέλος. Τοποθέτηση μπαγκαζιού στον κυλιομένο διάδρομο. Έχουμε τσεκάρει μία αποσκευή και για τις 2 μας γιατί πληρωνείς για το κάθε τεμάχιο. Υπάλληλος της easy jet: -Ναι, αλλά έχετε τσεκάρει μία βαλίτσα. (ανταλλαγή βλεμμάτων με την Νατ) - Ναι, μία έχουμε. - Ναι αλλά θα μπορούσε να είναι μέχρι 32 κιλά αφού είστε 2 άτομα. (ανταλλάσσω έντρομο βλέμμα με το ποταπό βαλιτσάκι μας και αναρωτιέμαι τι έχει μπει μέσα και ξεπέρασε τα 32 κιλά) -;; - Έχετε πάρει πολύ λίγα πράγματα. Θα μπορούσατε να πάρετε περισσότερα (σιωπηλή αποχώρηση)
Ελ. Βενιζέλος. Πριν την επιβίβαση. 20€ για ένα πιάτο μακαρόνια, ένα κομμάτι ψωμί με λιωμένο τυρί και ένα γιαούρτι.
Ελ. Βενιζελος. Αίθουσα αναμονής για επιβίβαση. Ώρα αναχώρησης: 16:15. Ατέλειωτη ουρά επιβατών από τις 15:00 πίσω από το διάδρομο επιβίβασης. Αναρωτιόμαστε γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο χαζοί και απλά πάμε και αράζουμε σε 2 καρεκλίτσες.
Ελ. Βενιζέλος. Αίθουσα αναμονής για επιβίβαση. Η ώρα περνάει. Δύο μπάτσοι πλησιάζουν μία οικογένεια μαύρων. Τους ζητάνε αγενέστατα διαβατήρια. Ελέγχουν αγενέστατα τα διαβατήριά τους. Αποχωρούν εξίσουν αγενέστατα χωρίς να ζητήσουν ούτε ένα συγνώμη για την αναστάτωση.
Ελ. Βενιζέλος. 17:15. Η ουρά επιβατών ίδια κι αμετάλλακτη. Καμία ενημέρωση για το πως και το γιατί. Ψύλλοι στ' αυτιά μας αρχίζουν να μπαίνουν για το ότι θα χάσουμε το καλό μας το TGV.
Ελ. Βενιζέλος. Ξεκινά κάποια στιγμή επιτέλους η επιβίβαση. Κάποιος επιβάτης έχει το θράσσος να διαμαρτυρηθεί που δεν υπήρξε η παραμικρή ενημέρωση για καθυστέρηση. - Δεν ενημερώνουμε κύριε μου όταν η καθυστέρηση οφείλεται σε καθυστέρηση της προηγούμενης πτήσης!
Ντόιιιιιινγκ! Σωστά. Όταν καθυστερεί η προηγούμενη πτήση τα νύχια σου εκπέμπουν μία πολύ ιδιαίτερη μυρωδιά και μπορείς να το καταλάβεις από μόνος σου.
Αεροπλάνο. Μαθαίνουμε ότι έχουν απεργία οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας στο Παρίσι. Ταυτόχρονα, συνεπιβάτης με πολύ υψηλό δείκτη IQ έχει στις αποσκευές του γκαζάκι και καλείται να πάει να το βγάλει. Κι άλλη καθυστέρηση.
3 ώρες μετά έχουμε προσγειωθεί στο Orly. Αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να πάμε στο Gare de Lyon (ταξί ή μετρό). Κάνω το λάθος να ρωτήσω την διπλανή μου Γαλλίδα κυρία πόση ώρα είναι από το Orly στο Gare de Lyon: - Aaaah! 2 heures. - Όχι, για την Lyon την πόλη. Για το Gare, της διευκρινίζω. - Oui, oui, 2 heures.
Σούσουρο απλώνεται σε όλο το αεροπλάνο. Όλοι οι Γάλλοι δεξιά κι αριστερά μας, μπροστά και πίσω μας συζητάνε για το πόση ώρα είναι το Gare de Lyon από το Orly. Ο καθένας μας δίνει και την δική του συμβουλή και όλοι συμπάσχουν που θα χάσουμε το τρένο.
Orly. Αποβίβαση. 20:00. Το τρένο μας φεύγει παρα τέταρτο. Η Νατ τρέχει να παραλάβει τη βαλίτσα και εγώ να ρωτήσω έναν ταρίφα πόση ώρα θα κάνει για να μας πάει στο Gare de Lyon. Στην Ελλάδα οι περισσότεροι ταρίφες είναι άγενείς και απατεώνες. Στην Γαλλία απλά ηλίθιοι. - 15 minutes maximum, μου απαντάει.
Χαλαρώνω. Βρίσκω την Νατ, πάμε να πάρουμε ταξί αλλά αυτά έχουν εξαφανιστεί. Αφού τρώμε τουλάχιστον 8 λεπτά στο να βρούμε την πιάτσα πέφτουμε πάνω σε έναν ταρίφα ο οποίος αρχίζει να αναφωνεί: - Miracle, miracle, vous parlez francais.
Μας την πέφτει τουλάχιστον για 1 λεπτό για να μας ανακοινώσει μετά ότι: αααα δεν παίρνετε από δω ταξί. Από δω πάμε στα προάστια. Από κει θα πάρετε. Σας το πα, είναι ηλίθιοι. Η Νατ θέλει να τον λιντσάρει αλλά σκέφτεται ότι έτσι θα χάσουμε κι άλλο χρόνο.
Μπαίνουμε επιτέλους στο ταξί. Τον ρωτάμε πόση ώρα θα κάνει και μας απαντά ότι τέτοια ώρα θέλει τουλάχιστον μία ώρα. Είναι λέει ώρα αιχμής. Δεν ξέρουμε ποιον ταρίφα από τους 3 να πρωτοσκοτώσουμε. Συν τοις άλλοις, όταν καταλαβαίνει ότι βιαζόμαστε δεν θέλει να μας πάρει γιατί προφανώς δεν θέλει να χαλάσει την ζαχαρένια του και να αγχωθεί. Του λέμε να δοκιμάσουμε και αν το προλάβουμε το τρένο, το προλάβαμε.
Βγαίνουμε στους γαλλικούς αυτοκινητόδρομους. Ατέλειωτες ουρές με ακινητοποιημένα οχήματα. Bye bye my train. Στο δρόμο συζητάμε το πόσο γαμώ τους ταρίφες θα ήταν αν αντί για το Gare de Lyon μας πήγαινε κατευθείαν στον πύργο του Άιφελ και μας έλεγε: - Δεν το προλαβαίνατε που δεν το προλαβαίνατε το τρένο, απολαύστε τουλάχιστον τη θέα. Έχουμε ξελιγωθεί στα γέλια.
Αποβίβαση στο Gare de Lyon. 35€ στο ταξί. Το ρολόι του σταθμού γράφει: 20:45:44 Αν είχα την ψυχραιμία εκείνη την στιγμή θα το έβγαζα φωτογραφία. Φυσικά και το τρένο είχε φύγει.
Από κει και πέρα δεν έχει νόημα να πω αναλυτικά όλα όσα συνέβησαν. Κούκος και Γιώργος στο μακρινό πια Ελλάντα ξεκινάν να ψάχνουν για βραδυνά λεωφορεία, offices de tourisme, ξενοδοχεία, λύσεις. Αποφασίζουμε να μπούμε στο τρένο των και 54 για Grenoble, χωρίς εισιτήρια κι ό,τι γίνει αλλά ούτε αυτό το προλαβαίνουμε. Το αυριανό φτηνότερο εισιτήριο για Grenoble κάνει 150€. Ούτε λόγος.
Ρωτάμε σε 4 agences για ενοικίαση αυτοκινήτου. Οι 3 δεν έχουν. Η άλλη μας το δίνει γύρω στα 250€. Την μοναδική γνωστή που είχα στο Παρίσι την έψαχνα σε λάθος νούμερο και έτσι δεν την βρήκα ποτέ.
Ευχάριστο διάλειμμα ενόσω όμως εγώ μιλούσα στο τηλέφωνο και το έχασα: Μαυρούκος (αφού πρώτα μας έχει κάνει τράκα χαρτάκια, μας έχει ρωτήσει αν κάνουμε κάνναβη, του έχω πει ότι δεν είμαστε για κουβέντες) σε ζευγάρι μαύρων που περνάνε: - Excusez-moi vous etes de Mali? - Non, pourquoi? απαντάνε οι άλλοι ενοχλημένοι - Je voudrais demander si vous savez qu' est ce que passe les dimanches a Bamako. - Le dimance a Bamako c' est le jour de marriage απαντάνε κι άλλοι. Κι ο μαυρούκος ξεκινά να τραγουδά Amadou & Mariam:
Σ Ο Υ Ρ Ε Α Λ
Εκείνη τη στιγμή που για άλλη συναυλία είχα κουβαληθεί μέχρι εκεί και άλλη είχα βρεθεί να παρακολουθώ, ο Κούκος μου λέει στο τηλ:
- Λοιπόν, αύριο ο Denis πάει από τo Παρίσι στην Grenoble.
Δεν ξέρετε τον Denis; Ούτε και εμείς τον ξέραμε. Λέγεται covoiturage και μπορείτε να το βρείτε εδώ. Σε σας τους Έλληνες θα φαίνεται το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο. Στους Γάλλους το πιο φυσιολογικό. Άλλωστε ήταν η μοναδική μας λύση.
Διάλογος με έναν άγνωστο στο τηλέφωνο: - Γεια. - Γεια. - Πας αύριο στην Grenoble? - Ναι - Εμμμ είμαστε 2 άτομα - Χμμμμ, κανονικά έχω 1 θέση στο αμάξι αλλά αν δεν είστε πολύ χοντρές χωράμε. - Εεεε, όχι όχι δεν είμαστε χοντρές (τι θέλατε τέτοια ώρα να έλεγα την αλήθεια;;) - Οk, ραντεβού αύριο στις 8 στην Porte de Sevres.
