Sophie en Grece

Μία από τις εικόνες που έκανε περισσότερο εντύπωση στην Sophie όταν επισκέφτηκε την Αθήνα, ήταν αυτή:

Tweets και ατάκες που μας κράτησαν συντροφιά φέτος το Πάσχα!

Όσο όλος ο κόσμος στριμωχνότανε στα προαύλια των εκκλησίων για να παραλάβει το "άγιο φως", προσέχοντας να μην στάξει το κερί στα καλά του ρούχα και έχοντας ντυθεί σαν να πήγαινε στο γάμο του Κυρίου, ενώ το μόνο που είχε στο μυαλό του ήταν αυτό που έχουν όλοι οι καλεσμένοι σε κάθε γάμο: το τραπέζι που ακολουθεί, εμείς τουιτάραμε και περάσαμε πολύ πολύ όμορφα!!

• Κάθε φορά που βλέπω παπάδες σκέφτομαι πως η τελική μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό έγινε εδώ και αιώνες. Και το καλό έχασε.
• Κυκλοφορεί νοθευμένο Άγιο Φως! Η μπροστινή γιαγιά μου άναψε με αναπτήρα και το κυκλοφόρησε!
• Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα! Μέχρι και το Άγιο Φως από το Ισραήλ το εισάγουμε! Πώς να μην χρεοκοπήσει ύστερα!
• Χριστός Ανέστη RT please
• Χριστός Ανέστη επιβεβαιωμένο από τηλ. (indymedia)
• Εμπρός Χριστέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι ανάσταση και πάλι!
• Ιησού, σε 5' βγαίνεις!
• Στην Αλεξανδρούπολη αναστήσανε. Αν όχι, τότε κέρδισε ο Μπάοκ!
• Η σταύρωση δεν ειναι εικονα στις ειδήσεις στο Γολγοθά γεννιούνται οι συνειδήσεις (indymedia και πάλι)

και φυσικά:

ΑΡΝΗΣΟΥ ΤΟ ΑΡΝΙ ΣΟΥ!!

Χρόνια Πολλά! =)

Ένα βράδυ, σχεδόν καλοκαίρι....

Επειδή είναι θέμα ωρών η παλιά, καλή και πιστή μου, ψηφιακή sony, να δώσει τη θέση της στην ανεπανάληπτη slr Φωτούλα, λέω ανεβάσω μερικούς από τους τελευταίους..."πυροβολισμούς" της πρώτης...

Εγώ που λέτε, το Γκάζι το αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι και χειρότερα ακόμη. Παραείναι "in" για τα γούστα μου, εκτός του ότι χρόνια προσπάθησα, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω όλα αυτά τα τσούρμα που στριμώχνονται στα μαγαζιά με τσίτα τη μουσική, καβαλάνε ο ένας τον άλλον, με την ιδρωτίλα και την τσιγαρίλα να μπερδεύεται με την dolce και την channel, πληρώνουν από 8€ και πάνω το ποτό και έπειτα μιλάνε για την γαμάτη βραδιά που περάσανε.
Γενικά, όλα αυτά τα μέρη που σαν μαγνήτης τραβάνε τον κόσμο εμένα με απωθούν. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...


Δίπλα, λοιπόν, στο πολυφημισμένο Γκάζι, βρίσκεται ο Κεραμεικός και το Μεταξουργείο. Όλα τα μαγαζιά που βρίσκονται εκεί λέμε ότι βρίσκονται στον Κεραμεικό γιατί το Μεταξουργείο έχει κακή φήμη, οπότε πρέπει να το βαφτίσουμε αλλιώς για να τραβήξουμε τον κόσμο. Αλλιώς δεν θα πατήσει ψυχή από τον φόβο μην φάει πισώπλατη μαχαιριά. Τέλος πάντων. Άλλη, διαφορετική ιστορία και αυτό.



Κάπου λοιπόν, ανάμεσα σε Κεραμεικό και Μεταξουργείο, ξεκινάει η οδός Σφακτηρίας.
Η Σφακτηρία είναι βραχονησίδα της Μεσσηνίας, κοντά στην Πύλο.
Εμένα, όμως,το ονομά της μόνο νησί δεν μου φέρνει στο νου. Κινέζικο βασανιστήριο ή έστω μεσαιωνικό όπλο εκτέλεσης, μπορεί.


Παρόλ' αυτά, η οδός Σφακτηρίας, διαφέρει από όλους τους υπόλοιπους δρόμους της Αθήνας γιατί έχει πολύχρωμες λαμπες, που δίνουν άλλη ατμόσφαιρα στον πεζόδρομο!
Σου φτιάχνουν τη διάθεση μιας και δίνουν λίγο χρώμα στη ζωή σου θυμίζοντας λούνα παρκ!


Μέσα σε αυτό το δρόμο βρίσκεται και το "Τριφασικόν". Πολύ όμορφο διακοσμημένο μαγαζάκι, με φωτογραφίες παντού ολόγυρα να τραβάνε τα βλέμματα, φυσιολογικές τιμές και νόστιμα φαγητά! Όσες φορές εγώ έχω πάει, το έχουμε ρίξει σε κάτι βαριές και ασήκωτες συζητήσεις. Ίσως να φταίνει η "ambiance". Ίσως, πάλι, να μην φταίει τίποτα και όταν εσείς το επισκεφτείτε, να περάσετε τέλεια!!

Δείξε μου το σκύλο σου να σου πω ποιος είσαι...!

Τις προάλλες ο petshopas μας, μας είπε ότι το Πάσχα αυξάνονται οι πωλήσεις σκυλοτροφών με γεύση αρνί!
Χριστιανοί οι σκύλοι! Γιορτάζουν τη γιορτή της ορθοδοξίας με το πατροπαράδοτο αρνάκι!
Αναρωτιέμαι αν τα αφεντικά τους περνάνε τις σκυλοτροφή στη σούβλα, να την γυρνάνε δίπλα στο αρνί και το κοκορέτσι!

Μη μ' αφήσεις ποτέ

Το καλό με τον κινηματογράφο είναι ότι η αίσθηση που μπορεί να σου δώσει η μεγάλη οθόνη δεν θα μπορούσε ποτέ να στη μεταδώσει η μικρή...

Το κακό είναι ότι σε στιγμές "πανικού" που θες είτε να ουρλιάξεις, είτε να πλαντάξεις στο κλάμα και να ρουφήξεις δυνατά τη μύτη σου δεν μπορείς να το κάνεις γιατί βρίσκεσαι περικυκλωμένος από δεκάδες άλλες φάτσες που ή κάνουν στα κρυφά κάτι παρόμοιο ή απλώς αδιαφορούν παντελώς...

Το μυθιστόρημα του Ισιγκούρο "Μη μ' αφήσεις ποτέ" (εκδ. Καστανιώτης, 2011) δεν με ενέπνεε να το διαβάσω όσες φορές κι αν έπεφτα πάνω του. Είναι αρκετός καιρός τώρα που αποφεύγω να διαβάσω οποιοδήποτε βιβλίο ψυχανεμίζομαι ότι μπορεί να μου προκαλέσει θλίψη, όσο πολλά υποσχόμενο κι αν είναι αυτό. (Μην κοιτάτε που ξεγελάστηκα με Το Δωμάτιο. Αυτό είναι άλλο θέμα)

Η ταινία όμως είναι ταινία είπα. Και πήγα και την είδα. Αμ δε! Είναι από τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που όμως επειδή δίνεται τόσα απλά και καθημερινά χωρίς τα ψεύτικα εφέ και τις υπερβολές σε πειθεί ότι πρόκειται για ένα σενάριο που στο μέλλον κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματικότητα. Στο πρώτο μέρος της ταινίας δεν καταλαβαίνεις απολύτως ξεκάθαρα τι συμβαίνει. Ίσως να είναι μονάχα και μια άμυνα του οργανισμού να αρνείται να καταλάβει. Στη συνέχεια, θες δε θες καταλαβαίνεις και το αποδέχεσαι. Και μπαίνεις και 'συ στο άρρωστο παιχνίδι...

Οι ερμηνείες είναι εκπληκτικές και ενίοτε σπαρακτικές. Γεγονός άλλωστε που δικαιολογεί απόλυτα και το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στην Κάρεϊ Μάλιγκαν. Πηγαίντε να την δείτε με κρυμμένο ένα φλασκί ουίσκυ στη μέσα τσέπη του σακακιού σας. Θα σας χρειαστεί.

"Μη μ' αφήσεις ποτέ" λοιπόν. Ένας τίτλος που μόνο ως τραγική ειρωνεία θα μπορούσε να ερμηνευτεί και μία ταινία που σου κάνει καλά να συνειδητοποιήσεις το ότι οι ψυχές κάποιων ανθρώπων δεν κοστίζουν λιγότερο από κάποιων άλλων...


Χρήσιμες πληροφορίες:
Σκηνοθεσία: Μαρκ Ρόμανεκ (One hour photo)
Σενάριο: Αλεξ ΓκάρλαντΚαζούο Ισιγκούρο
Ηθοποιοί: Κάρεϊ ΜάλιγκανΚίρα ΝάιτλιΑντριου Γκάρφιλντ
Από 7 Απριλίου στους Κινηματογράφους!

Κούφο by winter...

Αγαπώ τους ανθρώπους που πεθαίνουν μπροστά
στη θάλασσα,
έτσι όπως σκύβουν το κεφάλι πίσω, ψηλα, πολύ ψηλα
να δουν πως σβήνει το πέταγμα ενός γλάρου

Ολυμπία Καράγιωργα
Χειμώνας στη Λέρο

Ανάμεσα στις φωτογραφίες δεν χωράνε λέξεις...
Το μόνο σίγουρο είναι ότι σήμερα κλείνω μία βδομάδα που έχω επιστρέψει στην Αθήνα και τα βράδια δεν βλέπω κάτι άλλο στον ύπνο μου πέρα από θάλασσες και νησιά...

Μία απλή Καθημερινή στο Αστυνομικό Τμήμα

Χτες, στην Κολοκοτρώνη, έξω από το φροντιστήριο στων ισπανικών, μου κλέψανε την Ευτέρπη. Την Ευτέρπη που την υπεραγαπούσα, που την είχα 3 ολόκληρα χρόνια, που είχαμε οργώσει παρεούλα όλη την Αττική και την Κέρκυρα, που δεν με είχε προδώσει ποτέ και που μόλις είχε αλλάξει λάστιχα και κυριολεκτικά πετούσε…. =.(

Νόμιζα ότι καθαυτό το γεγονός ήταν το πιο ψυχοφθόρο. Όπως πάντα όμως γελάστηκα. Γιατί σήμερα πείστηκα να πάω στο Τ.Α. Ακροπόλεως να δηλώσω την κλοπή, μόνο και μόνο για να έχω τη δήλωση κλοπής ώστε να μπορέσω να το πάρω πίσω αν (λέμε τώρα) βρεθεί ποτέ.

Μόλις λοιπόν έφτασα, ανέβηκα στον τέταρτο με τα πόδια γιατί το ασανσέρ δεν λειτουργούσε. Αφού λοιπόν είχαν ανοίξει καλά καλά τα πνευμόνια από το ανέβασμα, μπαίνω σε ένα χώρο όπου δεν μπορούσες να πάρεις ανάσα από το ντουμάνι. Μόλις με είδαν έσβησαν τα τσιγάρα τους σε κάτι πλαστικά ποτήρια, λες και ήμουν εγώ ο μπάτσος. Μήπως κάτι δεν έχουν καταλάβει;

Κάπου εκεί ξεκίνησε το μαρτύριο. Δύο ανθρωπόμορφα δίποδα κάτω των 25 ετών (αν η ηλικία τους μετριέται σε ανθρώπινα έτη και όχι σε μονάδες μέτρησης ρύπων) καθόντουσαν σε δυο γραφεία. Κάθισα στο ένα να συμπληρώσω τα απαραίτητα χαρτιά ενώ στο γραφείο πίσω μου γινόταν ο μαύρος χαμός. Δεν έχει νόημα να περιγράψω αναλυτικά την όλη κατάσταση. Πίσω μου πάντως ήταν μια ξένη κοπέλα, μάλλον από την Αλβανία, που ομολογουμένως δεν μιλούσε και με τον καλύτερο τρόπο στο ανθρωπόμορφο. Αυτό που δεν μπορεί να συλλάβει ο εγκέφαλός μου είναι γιατί το ανθρωπόμορφο έπρεπε να αντιδράσει δεκαπέντε φορές χειρότερα από αυτήν. Ενώ δεν μπορούσα να βουλώσω τα αυτιά μου γιατί χρειαζόμουν τα χέρια μου για να γράψω ακούω τον τύπο να ουρλιάζει:

- Τι Σεπτέμβρης μωρή μαλακωωωωωω;;; Νοέμβρης ήταν μαλακισμένηηηη. Α στο διάολο μαλάκω. Με κάνεις τόση ώρα και ψάχνω! Θα σηκωθώ πάνω να σε σαπίσω στο ξύλο που με κάνεις και ψάχνω τόση ώρα.

Εκείνη την ώρα μπαίνει και ένα άλλο ανθρωπόμορφο στο γραφείο που άρχισε επίσης να την βρίζει και να της λέει:

- Ξεκουμπήσου μωρή από ‘δω μη σου δώσω μία και κατέβεις κουτρουβαλώντας τις σκάλες, και άλλα τέτοια ωραία.

Όση ώρα εγώ επεξεργαζόμουν το αν θα έπρεπε να φύγω τρέχοντας από κει μέσα, απέναντί μου καθόταν μία άλλη κοπέλα που τόση ώρα δεν είχε βγάλει μιλιά. Πρέπει να ήταν η μπατσίνα ή φίλη των μπάτσων. Δεν μπόρεσα να καταλάβω. Τότε το τρίτο ανθρωπόμορφο την ρώτησε γιατί κάθεται εκεί. Και αυτή δίνει την αποσβολωτική απάντηση:

- Παρακολουθώ εδώ πέρα. Έχει πολύ πλάκα. Και άρχισε να γελάει.

Εγώ, αντί να ξεράσω πάνω στα πόδια της, έβαλα τα κλάματα... Καλός μαλάκας και του λόγου μου.