I potato you

Όσοι από εσάς παρακολουθείτε αυτό το blog (ναι, σε εσάς του 4 αναφέρομαι) θα έχετε σίγουρα καταλάβει την αδυναμία που τρέφω για τα παντός είδους λαχανικά. Ειδικά για τα λαχανικά "με προσωπικότητα".

Μία η ντομάτα που κάνει την πάπια, μετά πάλι άλλη ντομάτα πιο...κοτσονάτη, τα αγαπημένα καρότα και πάλι άλλα καρότα.

Μερικές φορές είναι τέτοια η συμπάθειά μου για τα λαχανικά με προσωπικότητα που ούτε να τα φάω δεν μπορώ. Τα αφήνω στο ψυγείο παρακολουθώντας τα να μαραζώνουν.

Αυτή τη φορά ο λόγος γίνεται για την...ερωτοχτυπημένη πατάτα!

Η πατάτα, αυτή, αγάπησε τόσο τον κύριο πατάτο που αν δεν του το έλεγε θα έσκαγε!
Επειδή όμως αυτή ήταν από την Αίγυπτο και αυτός από τις Λιβανάτες, δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Έτσι, η πατάτα έβαλέ τα δυνατά της και μεταμορφώθηκε σε καρδούλα για να του εκφράσει τον έρωτά της.

Την βρήκε ο Κούκος το Σάββατο, στη λαϊκή της Καλλιδρομίου να κάθεται μόνη και απελπισμένη γιατί ο προηγούμενος πελάτης δεν την είχε βάλει στη σακούλα που έβαλε τον Φθιώτη πατάτο!

Fucking Great Street art

Στα Εξάρχεια η ΖΩΗ είναι μια τέχνη που την πλέκουν δύο γυναίκες με κόκκινο μαλλί.
Ακόμη καλύτερα: στα Εξάρχεια πάντα υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει ΖΩΗ.

Υ.Γ. Όσο περισσότερη ώρα κοιτάω αυτό το έργο τόσο περισσότερο μου αρέσει...

"Μία διαφορετική ιστορία για το ενυδρείο της Βαρκελώνης" ή αλλιώς: "Η ιστορία του Πέδρο Μαρία δε Πέσκα με τη μεγάλη μύτη"

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας καταλανός χωρικός με μεγάλη μύτη. Τον έλεγαν Πέδρο Μαρία δε Πέσκα και ήταν ασπούδαχτος. Γι’ αυτό το λόγο δεν είχε και μεγάλες επαγγελματικές προοπτικές. Δεν του άρεσε όμως καθόλου να δουλεύει στους αγρούς και στα χωράφια. Έτσι, μια μέρα, αποφάσισε να εγκαταλείψει το χωριό του και να πάει στη Βαρκελώνη, την πρωτεύουσα της Καταλονίας, μπας και κάνει εκεί την τύχη του. Όλα αυτά, όχι παλιά, πριν από πολλά χρόνια, αλλά μόλις το 1995. Εκεί νοίκιασε ένα υπόγειο σπιτάκι στην Πλάζα Ιλαρί Σαλβαδό, πολύ κοντά στην Μπαρτσελονέτα. Ήταν πολύ χαρούμενος γιατί η θάλασσα του άρεσε πολύ. Και η τύχη του χαμογέλασε ακόμη περισσότερο όταν την δεύτερη κιόλας μέρα κατάφερε να βρει δουλειά.

Σην Βαρκελώνη μόλις είχε ανοίξει το Acquarium, το ένυδρείο, κοινώς, ένα από τα μεγαλύτερα θαλάσσια πάρκα της Μεσογείου. Μέσα στις τεράστιες δεξαμενές του έκρυβε εκατοντάδες είδη ψαριών, καρχαρίες και σκυλόψαρα. Επειδή, όπως ήδη είπαμε, μόλις είχε ανοίξει, προσλαμβάνανε πολύ κόσμο γιατί είχαν ανάγκη από προσωπικό. Προσλάβανε, λοιπόν και τον Πέδρο, του οποίου η αρμοδιότητα –λόγω και των λίγων ικανοτήτων του- ήταν οι δεξαμενές νούμερο 23 και 32. Ο Πέδρο έπρεπε κάθε μέρα να τις διατηρεί καθαρές, να ελέγχει τα θερμόμετρα ώστε το νερό να έχει πάντα τη σωστή θερμοκρασία, να ρίχνει τις κατάλληλες ποσότητες χλωρίου αλάτων και φυσικά να ταΐζει τα ψάρια.

Ο Πέδρο ήταν πολύ ευτυχισμένος. Όχι όμως και τα ψάρια. Τα περισσότερα από αυτά δεν μπορούσαν με τίποτα να θυμηθούν το πώς είχαν καταλήξει φυλακισμένα μέσα σε αυτές τις τεράστιες δεξαμενές. Ο κόσμος που περνούσε μπροστά από το κεντρικό τζάμι του ενυδρείου τους και τα χάζευε τους περνούσε παγερά αδιάφορος. Όχι, όμως και ο Πέδρο, που επειδή είχε αναλάβει την φροντίδα τους, τα ψάρια τον θεωρούσαν υπεύθυνο για την φυλάκισή τους. Και τον μισούσαν. Θανάσιμα.

Τα χρόνια πέρναγαν, τα ψάρια αναπαράγονταν, κάποια εγκατέλειπαν την μάταιη εκείνη γυάλα, το μίσος όμως για τον Πέδρο καλλιεργούνταν από γενιά σε γενιά. Κάποια στιγμή μάλιστα, τον είχαν καταραστεί: να πέσει μέσα στην τεράστια γυάλα τους, να μεταμορφωθεί σε ψάρι και να μην πεθάνει ποτέ. Να ζει για πάντα ανάμεσα στα ψάρια για να νιώσει και αυτός τη γεύση της φυλακής.

Και εγένετο. Μία ωραία πρωία, ο Πέδρο άνοιξε το τεράστιο καπάκι της δεξαμενής και πήρε την απόχη να βγάλει ένα σκουπίδι που είχε πέσει ανάμεσα στα ψάρια. Η απόχη όμως του γλίστρησε από τα χέρια και στην προσπάθεια του να την πιάσει, έχασε την ισορροπία του και μπλουμ! Έπεσε ολόκληρος μέσα στη δεξαμενή νούμερο 32. Καμία ανθρώπινη σκέψη δεν πρόλαβε να περάσει από το μυαλό του γιατί ευθύς αμέσως συρρικνώθηκε, έβγαλε λέπια και πτερύγια και άρχισε να κολυμπάει ανάμεσα στα ψάρια. Μοναδική τώρα πια ένδειξη ότι αυτό το ψάρι ίσως και να μην ανήκει στη ιχθυοφυλή είναι... η μύτη του!

Αν, λοιπόν, επισκεφτείτε ποτέ το ενυδρείο της Βαρκελώνης, στη δεξαμενή νούμερο 32, ακριβώς πριν ξεκινήσει το μεγάλο τούνελ, θα συναντήσετε ένα ψάρι διαφορετικό από τα άλλα. Θα είναι ο Πέδρο που θα σας κοιτάει με το εξεταστικό του βλέμμα. Κι ένω δίπλα σε κάθε δεξαμενη υπάρχουν φωτογραφίες με όλα τα ψάρια που εμπεριέχονται στην δεξαμενή και δίπλα στη φωτογραφία αναγράφεται η επίσημη ονομασία τους, όσο κι αν ψάξετε δεν θα βρείτε πουθενά τη φωτογραφία του Πέδρο. Είναι μερικές φορές που οι υπεύθυνοι του ενυδρείου αναρωτιούνται πώς βρέθηκε εκεί αυτό το περίεργο ψάρι, αλλά σύντομα το ξεχνάνε και ξαναγυρνάνε στις δουλειές τους!

Η νύχτα των παλιάτσων

Ο Έφηβος είναι ένας νεαρός σκλάβος στα ορυχεία μιας μυθικής χώρας, της Πριβίας. Μια μέρα το σκάει από τη σκλαβιά και διασχίζοντας τη χώρα, φτάνει στο λιμάνι της πρωτεύουσας προκειμένου να μπαρκάρει με τους πειρατές για τα ξένα. Εκεί γνωρίζει τη Στέλλα, μια μικρή πόρνη, και την ερωτεύεται. Όμως λίγο πριν μπαρκάρουν οι δυο ερωτευμένοι γίνεται πόλεμος και ο Έφηβος συλλαμβάνεται και στέλνεται στο μέτωπο ενώ η Στέλλα καταλήγει σκλάβα του υπουργού Πολέμου. Όταν φτάνουν τα νέα ότι ο Έφηβος σκοτώθηκε στη μάχη, η Στέλλα χάνει τα λογικά της και τρελαίνεται. Στην πραγματικότητα όμως ο νέος γλιτώνει και πάει στη μυθική «Χώρα των Παλιάτσων», μαθαίνει την τέχνη τους, και επιστρέφει στην Πριβία μετά από δώδεκα χρόνια για να πάρει την εκδίκησή του.

Για την νύχτα των παλιάτσων μου πρωτομίλησε μία φίλη, η οποία μου σύστησε ανεπιφύλακτα να πάω να την δω.
Το κίνητρο έγινε ακόμη πιο ισχυρό όταν έμαθα ότι πρόκειται για μία μουσικοθεατρική παράσταση, η οποία δεν παρουσιάζεται σε κάποια θεατρική σκηνή αλλά στον χώρο "Δυναμό" (Παραμυθίας 28-30, Κεραμεικός) και δεν υπάρχει εισιτήριο αλλά ένα καπέλο που βγαίνει στο τέλος της παράστασης.
Κατ' εμέ, αν η τέχνη μπορούσε να επιβιώσει στον ματαίο τούτο κόσμο έτσι, αυτός ο "τρόπος πληρωμής" είναι ο πιο θεμιτός απ' όλους. Παρακολουθείς, αξιολογείς τόσο την παράσταση με τα δικά σου κριτήρια και αναλόγως με τις οικονομικές σου δυνατότητες...πληρώνεις.

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η ελεύθερη, στην ουσία, είσοδος. Το θέμα ότι στη σκηνή του Δυναμό, παρακολούθησα μία μουσικοθεατρική παράσταση, η οποία με άγγιξε όσο λίγες.
Μίαμιση ώρα έμμετρων διαλόγων, χορευτικών και μουσικής (κιθάρα, λαούτο, ακορντεόν και τουμπερλέκι, είναι μόνο όσα θυμάμαι) ξετύλιξε μπροστά στα μάτια μου την ιστορία των παλιάτσων που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. Διακωμωδήθηκε η εξουσία, πολιτική και εκκλησιαστική, σε μία εποχή που στην Ελλάδα δύσκολα θα βρεθεί πολίτης να διαφωνήσει. Τραγουδήθηκε ο έρωτας, εξυμνήθηκε η ελευθερία του ανθρώπου και η φτώχεια έγινε πολύχρωμη.

Η ομάδα Τσιριτσάντσουλες με εντυπωσίασε απ' όλες τις απόψεις. Από άποψη κειμένων, υποκριτικής, κουστομιών και σκηνικών αλλά και από τον τρόπο που μέσα σε ένα μόνο έργο κατάφερε να αναμείξει τόσες πολλές και διαφορετικές επιρροές: comedia dell' arte, θέατρο του δρόμου, καραγκιόζης, αρχαίο δράμα, καμπαρέ και ο κατάλογος είναι ακόμη μακρύς...

Το κείμενο σου φαίνεται τόσο επίκαιρο που σου δίνει την αίσθηση ότι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα όσων ζούμε τον τελευταίο καιρό. Γι' αυτό μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν έμαθα ότι πρόκειται για ένα κείμενο που γράφτηκε 10 ολόκληρα χρόνια πριν, μεταξύ 1999 και 2002. Τελικά το ίδιο επιτακτικές ήταν κάποιες ανάγκες και τότε, απλώς, μερικοί αργήσαμε να το συνειδητοποιήσουμε...

Με χειροποίητα κουστούμια και σκηνικά, με ηθοποιούς που είναι ταυτόχρονα και μουσικοί, τραγουδιστές, ακροβάτες, συγγραφείς και σκηνοθέτες, η ομάδα Τσιριτσάντσουλες αποδεικνύει ότι όπου υπάρχει θέληση και μεράκι τα πάντα μπορούν να συμβούν! Και ότι μία παράσταση μπορεί να ανέβει ακόμα και με ελάχιστο budget.

Θα μπορούσα να γράψω ένα τεράστιο κείμενο με όλα όσα με εντυπωσίασαν αλλά φοβάμαι ότι θα σας κουράσω και δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Σκοπός μου είναι να σας πείσω να παρακολουθήσετε την παράσταση, να εντυπωσιαστείτε για τους δικούς του λόγους ο καθένας, όσοι κοιμούνται να ξυπνήσουν και όσοι είναι ξύπνιο να πολεμήσουν!

Κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τριτη, λοιπόν, στις 9, στο "Δυναμό", Παραμυθίας 28-30 στον Κεραμεικό!
_________________________________________________________

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Παίζουν: Μανώλης Καρυωτάκης, Στέφανος Φίλος, Ντίνα Καφτεράνη, Χρήστος Συρμακέζης, Ερμιόνη Δόβα, Ντίνα Μαυρίδου, Μαρίνος Μουζάκης

Κείμενο – σκηνοθεσία – μουσική: Μαρίνος Μουζάκης

Μάσκες: Διονύσης Ματαράγκας

Κοστούμια - σκηνικά αντικείμενα: Εύη Χατζησσάβα, Χριστίνα Χριστοδούλου, Ντίνα Μαυρίδου

Διδασκαλία πολυφωνικών τραγουδιών: Ειρήνη Τηνιακού

Το τσιφτετέλι και τις σούστες συνέθεσε ο Στέφανος Φίλος

Οργάνωση παραγωγής: Ηρώ Κατσιφλώρου, Νίκος Γιούσεφ

Βοηθός σκηνοθέτη: Ντίνα Μαυρίδου

Γραφιστική επιμέλεια - φωτογραφίες: Δημήτρης Μητσόπουλος

Παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2011

Δείξε μου το έντυπο υλικό της χώρας σου να σου πω ποιος είσαι

Έλειψα από την Ελλάδα 4 μέρες όλες κι όλες.
Με το πού έπεστρεψα, τα πρώτα πράγματα που αντίκρισα με έκαναν να νιώθω σαν να έλειψα έναν ολόκληρο χρόνο. Ήταν οι αφίσες και τα περιοδικά.

Με την πρώτη ματιά σκέφτηκα ότι έρχεται το Bollywood στην Ελλάδα. Έπειτα, λέω, μπορεί να είναι και ο Κόπερφιλντ και κάνει τίποτα ταχυδακτυλουργικά. Πλησίασα και τελικά ήταν ο Νίκος Πορτοκάλογλου που θα εμφανίζεται στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. wtf? Και γιατί τον κάναν έτσι αναρωτήθηκα; "Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες", μου απάντησα και και με τα μπαγκάζια μου στον ώμο σύνεχισα να τραβάω προς το σπιτι.


Στην άλλη γωνία, άλλη έκπληξη με περίμενε. Νόμισα ότι αναστήθηκε ο Michael Jackson. Ή ότι τέλος πάντων κάποιοι τρελοί -σαν αυτούς που τους τη βαράει και ανά τακτά χρονικά διαστήματα γεμίζουν τον τόπο με αφίσες του Ανδρέα Παπανδρέου- γέμισαν τα Εξάρχεια με αφίσες του εκλιπόντα. Πλησίασα και κρατούσε και κιθάρα. Τελικά ήταν ο Μιχάλης Τζουγανάκης που θα εμφανίζεται στο Σταυρό του Νότου. wtf? Και γιατί τον καναν έτσι αναρωτήθηκα; Εκεί δεν πρόλαβα να μου απαντήσω γιατί το μάτι μου έπεσε στην ακριβώς από πάνω του αφίσα.


Στην αρχή νόμισα ότι διαφημίζεται κάποια ροζ γραμμή τηλεφώνου ή κάποιο night club της Συγγρού. Μετά θυμήθηκα ότι είμαι στην Θεμιστοκλέους και κάτι τέτοιο δε συνάδει με το τοπίο. Ήταν η Νατάσα Μποφίλιου που θα εμφανίζεται στο Gazoo. wtf? Και γιατί πρέπει να είναι έτσι η αφίσα;


Αλλά η μοίρα είναι σκληρή και εκεί που πιστεύεις ότι τίποτα χειρότερο δεν μπορεί να σου συμβεί σου βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα και τσουπ! Να 'σου η Lifo με το εξώφυλλο της εβδομάδας! Καλέ; Ποιός είναι αυτός; Κάποιον μου θυμίζει. Α! Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Καλέ αυτός δεν είναι που κάποτε νομίζαμε ότι είναι στο εξώφυλλο τουΒραχνού Προφήτη επειδή δεν είχαμε δει ποτέ την φάτσα του; Αυτός δεν είναι που αρνούνταν πεισματικά να κυκλοφορήσει αφίσα ή εξώφυλλο δίσκου με το πρόσωπό του; Πού στα media κάναμε αμάν και πώς να τον ανταμώσουμε; που στην ζωή του εμφανίστηκε μία και μοναδική φορά στην τηλεόραση και αν μπορούσε θα έσβηνε αυτή τη στιγμή από την ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης; Πού μέχρι πριν από μία βδομάδα, μόλις, έλεγε στην ελληνοφρένεια ότι δεν του αρέσει να δίνει πολλές συνεντεύξεις και μας είχε συναρπάσει με τη θεωρία του περί αποχής από τα ΜΜΕ; Και εντάξει. Άνθρωποι είμαστε και αλλάζουμε και κάνουμε και εξώφυλλο, γιατί όχι; Αλλά κι αυτοί οι άνθρωποι της Lifo τι στο καλό είχαν στο μυαλό τους όταν έφτιαχναν το εξώφυλλο; Βελάκια παίζανε και δεν είχαν στόχο; Γιατί έπρεπε να το κάνουν τόσο κακόγουστο και ο Θανάσης να έχει μία φάτσα λες και βλέπει τη φάτσα του σε εξώφυλλο;

Άβυσσος η ψυχή των καλλιτεχνών αλλά και των γραφιστών ακόμη μεγαλύτερη!

Όταν ο ουρανός χορεύει...

Αυτό που συνέβη πριν από λίγο στο κέντρο της Αθήνας είναι ένα ανεξήγητο φαινόμενο που αμφιβάλλω για το αν ακόμη και οι επιστήμονες μπορούν να το εξηγήσουν...


Ήταν σαν ο ουρανός να χόρευε, κάνοντας το δικό του πάρτι, με τους δικούς του καλεσμένους (και έχοντας φυσικά όλους εμάς χεσμένους). Τα δε σύννεφα, ελάχιστη φαντασία χρειαζόταν, για να τα δεις ως νησιά να κολυμπάνε μέσα στο δικό τους μπλε.


Περπατούσα ανάμεσα στις πολυκατοικίες των Εξαρχείων όταν, από κάποια ελάχιστα κενά, είδα να ξεμυτίζει ένα υπέροχο πορτοκαλοκόκκινο. Άρχισα να τρέχω προς το σπίτι για να προλάβω να ανέβω στην ταράτσα να δω την πρώτη εκπληκτική δύση του 2012!

Φυσικά και οι φωτογραφίες (τουλάχιστον οι δικές μου) δεν μπορούν να απαθανατίσουν τα χρώματα και τη μαγεία. Παρουσιάζονται μόνο ως μάρτυρες του συμβάντος!


Ωραίος τρόπος να ξεκινά το Σαββατοκύριακό σου...

Η σιωπή του ξερόχορτου

Φανταστείτε μια πολιτεία στην οποία οι άνθρωποι:

• να έχουν το δικαίωμα όταν κάπου περιμένουν ή όταν βαδίζουν, να κάνουν ό,τι χειρονομίες και κινήσεις θέλουν, ακόμα και να προχωρούν με την όπισθεν.
• να χορεύουν δημοσίως κατά μόνας, ακούοντας μουσική στα αιθέρια κύματα ή μη ακούοντας
• να ξαπλώνουν όπου θέλουν
• να κυκλοφορούν με το βρακί τους χωρίς να ξενίζεται κανείς
• να έχουν το δικαίωμα να μιλούν αυτόβουλα όλοι σε όλους
• να μην υπάρχει όριο ασημαντότητος, ευτέλειας, χαζομάρας σ' αυτές τις εξομολογήσεις
• να αφήνονται ελεύθεροι οι ήχοι του σώματος. Ακόμα και όταν φλερτάρουν και χωρίς γι' αυτό να χάνουν τη θελκτικότητά τους
• να φεύγουν από γιορτές συναντήσεις όποια στιγμή θέλουν χωρίς να παρεξηγούνται
• να ακυρώνουν τα ραντεβού τους την ύστατη ώρα χωρίς να αιτιολογούν
• να μπορούν οι ενήλικες να τρώνε παιδικά ζυμαρικά: αστράκι, πεπονάκι, μαλλιά του αγγέλου, κρέμες αραβοσίτου
• να λένε πανεύκολα δεν ξέρω ή μπορεί και να μην είναι έτσι
• να αρνούνται να μιλήσουν αν δεν θέλουν και επίσης να λένε όχι, χωρίς να απολογούνται
• να εγκαταλείπουν σχέδια, αρχινισμένα ή μισοτελειωμένα πράγματα, χωρίς ενοχές. Ακόμα και έρωτες με ένα απλό δεν θέλω
• να μονολογούν στο δρόμο ή να τραγουδούν στεντορείως χωρίς να τους λοξοκοιτάζει κανείς
• να αποχωρούν από τη ζωή με τη βοήθεια της κοινότητος και οι απολύτως υγιείς αν το επιθυμούσαν
• να λένε πάντα νομίζω για οτιδήποτε, ακόμα και για την ανατολή του ηλίου
• να έχουν το δικαίωμα να παραλογίζονται
  
  Η σιωπή του ξερόχορτου, Σ.Δημητρίου εκδ. Πατάκη
  
  

Τώρα σκεφτείτε πόσους ανθρώπους γνωρίζετε που εφαρμόζουν στη ζωή τους έστω και ένα πράγμα από τα παραπάνω.

Αγάπησα αυτό το βιβλίο γιατί η θεωρία του μου θύμισε πάρα πολλά από όσα γίνονται πράξη στο "Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι". Και σας το συστήνω ανεπιφάλακτα. Κι αν δεν σας αρέσει να μου το πείτε για να σταματήσω να σας κάνω παρέα!!